رهای آبی

از نگاه یک زن
 شکوه میرزادگی

این روزها، در پی انتشار آمارهای سازمان های حقوق بشر و حقوق زنان در مورد اوج گرفتن نابرابری و تبعیض نسبت به زنان در ایران، حکومت اسلامی و وابستگانش نیز می خواهند ثابت کنند که در ایران نه تنها تبعیض و نابرابری وجود ندارد بلکه زنان بر عرش نشسته اند و بزرگی می کنند و این زنان دیگر دنیا هستند که چون حکومتی مذهبی بالای سرشان نیست مرتب بدبختی می کشند.

اینها کار را به جایی رسانده اند که رییس جمهوری غیرقانونی حکومت شان، که همیشه تنها توصیه اش به زنان کوشش در بیشتر زاییدن بوده، در مقابل خبرنگاران غیر ایرانی مدعی شده است که حقوق زنان در ایران بیشتر از مردان است. و حکام چند زنه ی جمهوری اسلامی هم برای سرپوش گذاشتن بر شکنجه های جسمی و روانی و قانونی علیه زن ایرانی، در مصاحبه هاشان می گویند: «مردان ایرانی زن ذلیل هستند و برخلاف مردان غربی زنانشان را کتک نمی زنند». آنها، در واقع، از همان طنزی استفاده می کنند که مردان تحصیل کرده ی طبقه ی متوسط سال هاست که برای نشان دادن مخالفت خود با قوانین ضدبشری و ضد زن جمهوری اسلامی، از آن به عنوان یک تفاوت گذاری بین خودشان و حکومتی ها استفاد کرده اند.

این حکومت اما تنها به این نوع تبلیغات بسنده نکرده و مدتی است که با دادن آمار و ارقامی ساختگی از بدبختی زنان در کشورهای غربی به سازمان های حقوق بشر و دولت هایی که به زن ستیزی حکومت ایراد می گیرند حمله می کند و، در عین حال، به طور غیرمستقیم به برخی از مردمان ساده و بی خبر کشور خودمان هم می گوید که: «زنان در ایران به نسبت کشورهای دیگر در بهشت هستند و نمی دانند».

از آخرین عملیات این حکومت انتشار یک خبر با شکل و شمایل یکسان و بخشنامه ای در بیشتر نشریات دولتی و وابسته به حکومت است که در آن از «شکنجه و تجاوز و خشونت جنسی علیه 20 میلیون از زنان آمریکایی» خبر می دهند. این خبر که ابتدا در سایت خبرگزاری دولتی زنان ایران و از قول یک گزارشگر شبکه تلویزیونی الجزیره بیان شده همراه با شعارهایی به سبک دیگر شعارهای حکومت اسلامی مطرح شده و در پایان خبر هم پرسشی به ظاهرا حق طلبانه مطرح می شود: «چگونه کشوری که در آن زنان زیادی وجود دارند که هر روز با خطر خشونت، تجاوز و حتی آتش زدن روبرو هستند، به خود اجازه می‌دهد از دیگر کشورها بخواهد که حقوق زنان را رعایت کنند؟»


تفاوت حقوقی وضعیت  زنان ما زنان کشورهای دموکرات و سکولار

در این که در همه ی کشورهای جهان زنان همچنان تحت فشارهای جنسیتی قرار دارند تردیدی نیست و این موضوع بسیار مهمی است که همه ی کوشندگان حقوق بشر و حقوقدان ها بر آن واقف اند. اما این را هم همه ی افراد آشنا به اینگونه مسایل به خوبی می دانند که چه تفاوت شگرفی بین وضعیت زنان ساکن در کشورهای دموکراتیک، سکولار و باورمند به حقوق بشر از یکشو، و زنان سرزمین ما که زیر سلطه ی حکومتی دیکتاتور و با قوانینی برگرفته از فرامین مذهبی خاص  زندگی می کنند، از سوی دیگر، وجود دارد.

مهم ترین تفاوتی که یک زن در آمریکا یا اروپا با زنی در ایران دارد آن است که اولی از نظر قانونی صاحب همه ی حقوق و برابری هایی است که در اعلامیه حقوق بشر و در کنوانسیون های وابسته به آن مطرح شده است و دومی از ساده ترین حقوق انسانی خویش نیز محروم است. و به همین دلیل ساده هم هست که وقتی زنی در اروپا یا آمریکا در معرض بیدادی برآمده از تبعیض های جنسیتی قرار می گیرد می تواند به دامان قانون پناه برد در حالی که در کشور ما منشاء هر چه که بیداد نسبت به زنان محسوب می شود خود قوانین حاکم بر جامعه است.

در واقع، معیار شناخت خشونت بعنوان جرم در هر سرزمینی ساختار قوانین موجود در آن سرزمین است. وقتی آمار مربوط به کشوری چون امریکا نشان می دهد که فلان درصد از زنان در معرض خشونت هستند، تعریف قانونی این «خشونت» با تعریف آن در جامعه ای دیگر متفاوت است. در جامعه ای ممکن است «از نازک تر از گل گفتن» جرم باشد و در کشور دیگری تجاوز در شب اعدام یک دختر باکره ثواب دنیوی و اخروی هم داشته باشد و، در نتیجه، نمی توان بخاطر وجود اشاره به مفهوم «خشونت» در آمارهای دو کشور، مقایسه ای براه انداخته و از آن نتایج دلخواه را گرفت.

مثلاً، فرض می گیریم که گفته ی آن گزارشگر الجزایری، یا خبرگزاری دولتی زنان ایران، در مورد وجود «20 میلیون زن خشونت دیده آمریکایی» جعل نبوده و کاملاً درست باشد. یعنی سی درصد از  حدود 150 میلیون زن آمریکایی (یعنی نصف جمعیت حدوداً سیصد میلیونی آمریکا) گرفتار خشونت هستند. ولی آیا گردانندگان خبرگزاری دولتی زنان ایران (که اتفاقاً بیشترشان هم مردند و عمامه دارند) اصلاً می دانند، یا اگر بدانند جرأت دارند به روی خودشان بیاورند که تعریف خشونت نسبت به زنان در آمریکا چیست؟ آیا جرات دارند که برای خوانندگانشان بنویسند که این آمار ـ علاوه بر معدود مردانی که زنشان را سوزانده اند، یا مردانی که زنشان را کتک زده یا کشته اند، یا بیماری روانی که زنی را شکنجه کرده، یا به او تجاوز کرده ـ بیشترش شامل بد حرف زدن فلان رییس اداره با کارمندان زن اش هم بوده، شامل داد زدن پدری بر سر دخترش هم بوده، شامل معشوقه گرفتن مردی زن دار هم بوده؟ آیا باورمان می آید که در این سرزمین خشونت به کلمات زشت و دشنام دادن یک مرد به زنش نیز گفته می شود؟، به داد و فریاد کردن هم خشونت می گویند، بداخلاقی و بی احترامی به زن را هم خشونت می گویند، دستور دادن های بی ادبانه، قهر کردن، کتک زدن، هل دادن را هم؟ در را به هم زدن، ظروف غذا را شکستن را هم خشونت می دانند؟ و آیا انبوه زنان ساده و بی خبر و بی دانش ما می دانند که در جهان های آزاد بی تبعیض اگر مردی زنی را وادار به حامله شدن بکند، اگر نگذارد او فرزند ناخواسته اش را کورتاژ بکند، حتی اگر مردی از وسایل بهداشت و یا روش های پیشگیری از بارداری استفاده نکند کارش اعمال خشونت به حساب می آید؟ یا، بالاتر از آن، اگر مردی زنش را ناخواسته ببوسد زن می تواند از او به جرم اعمال خشونت شکایت کند؟

و آیا ما اصلاً می توانیم در جامعه ای چون ایران تصور کنیم که این عملیات در قانون حکم خشونت نسبت به زنان را دارند؟ آیا خشونت در قوانین ما کمترین شباهتی به خشونت در قوانین آمریکا دارد ؟

زنان ما، زیر سلطه ی حکومت اسلامی، حتی به خواب نمی بینند که در جامعه ای دیگر ممانعت کردن  از رشد اجتماعی یک زن را هم خشونت می دانند، ایجاد محدودیت در ارتباط های فامیلی و دوستی های اجتماعی را هم خشونت  می دانند؟ جلوی تحصیل و کاریابی و رفتن سفر هم خشونت خوانده می شود، امتناع مرد از طلاق، گرفتن کودکان از مادر، جلوگیری از استقلال مالی زن در زندگی مشترک هم از خشونت هایی است که در قوانین همه ی کشورهایی که کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض و خشونت را به رسمیت شناخته اند خشونت به حساب می آید؟

بیائید به آماری از کشور خودمان نگاه کنیم. این آمار را خبرگزاری و یا  گزارشگری ضد حکومت یا ضد مذهب نداده است، بلکه آماری دولتی است که حدود شش سال پیش، یعنی در اواخر دولت آقای خاتمی که جرم و جنایت و فشارهای بر زنان به گفته خیلی ها و حتی خود دولت کنونی نصف امروز هم نبود تهیه شده است. در آن دوران پژوهشی از سوی دفتر امور اجتماعی وزارت کشور و مرکز مشارکت امور زنان انجام شد که سرو صدای زیادی برانگیخت و ابتدا از آن به عنوان یک «موضوع ملی» نام بردند اما بعد به سرعت سر و صدایش را خواباندند و تا به امروز هم دیگر کسی به دنبال آن نرفته است.

در این «پژوهش» دولتی اعلام شده بود که شصت و شش درصد زنان ایرانی گرفتار خشونت بوده اند. در این آمار ـ علاوه بر همان دزدها و قاتلان و متجاوزانی که در همه ی جای دنیا، چه در قالب یک بیگانهء متحاوز و چه در محدوده ی خانه و خانواده، وجود دارند ـ عمده ی جرم ها و جنایت ها و خشونت ها و شکنجه ها و تجاوزها را خود دولت خودش انجام داده است؛ آن هم جرم هایی که یک زن آمریکایی یا اروپایی به خواب هم نمی بیند. کجا یک زن آمریکایی شب از هراس این که دختر کوچکش را فردا به مردی شصت ساله شوهر دهند بی خواب شده است؟ کجا زنی اروپایی که در یک بی خبری یا حتی با آگاهی با مردی که همسرش نبوده همبستر شده توانسته است خودش را فرورفته در خاکی بیابد و ببیند که بر سرش بارانی از سنگ می بارد که، بفرمودهء توضیح المسائل روحانیون، باید آنقدر بزرگ باشد که در ضربه های اول محکوم را نکشند؟ کجا و کدام زنی در ده ها کشور جهان که شانس داشتن حکومتی دموکرات و زمینی را دارند خواب شلاق خوردن دیده است؟

اگر خبرگزاری دولتی زنان، و آقایان آیت اللهی که آن را اداره می کنند، و زنانی که دانسته یا نادانسته در لجن وابستگی به حکومتی آزادی کش و زن ستیز فرو رفته اند، قصد دارند مقایسه ای در ارتباط با خشونت و شکنجه در کشورهایی چون آمریکا و اروپا و سرزمین بدبخت ما داشته باشند بد نیست نگاهی به اعلامیه حقوق بشر و کنوانسیون های منع خشونت علیه زنان (یعنی چیزهایی که در قوانین کشورهای دیگر مورد قبول است) بیاندازند و ببینند که چند ماده از قوانین ضد انسانی آن ها با این کنوانسیون ها در تضاد است.

به یاد آوریم که شورای نگهبان قانون اساسی جمهوری اسلامی لایحه ی مربوط به تصویب این «کنوانسیون» را، که به همت زنان زیادی در بیرون و داخل مجلس اسلامی، از مجلس هفتم به نزد آن ها رفته بود، «مغایر صریح آیات قرآن و موازین شرعی و هم چنین مخالف برخی اصول قانون اساسی، که پایه و اساس سایر قوانین کشور است» دانسته و آن را رد کرده است و تاکنون هم هیچ یک از حکام جمهوری اسلامی دیگر سراغ آن را نگرفته است چرا که نظر شورای نگهبان و دلایل آن ها در مورد مغایر دانستن محتوای کنوانسیون با قوانین ایران کاملا درست بوده است!

 این کنوانسیون*، با موارد ذیل که در متون مقدسه حکومت و قانون اساسی امروز حکومت اسلامی مندرج اند کاملا در تناقض است:

الف) بیش از بیست آیه قرآن کریم:

سوره بقره آیات: 22-33- 178 تا 235- 221-222- 228 و 282. سوره نساء آیات 3-11-12-24-34، سوره نور: آیه 31، سوره احزاب آیه 59 و سوره مجادله آیات 3 و 4 و سوره ممتحنه آیه 10

ب) اصول قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران.

 2-4-21-61-67-121-152-153-177

ج) مواد قانون مدنی: 799- 831-860- 882- 887- 892- 896- 900- 901- 905-906-907-911- 912- 913- 914- 915- 920- 922- 923- 924- 925- 927- 931- 932- 935- 938- 946- 947- 949- 963- 964- 965-976- 988- 1005- 1006- 1029- 1041- 1043- 1050- 1052- 1054- 1057- 1058- 1059- 1089- 1090- 1105- 1106- 1108- 1114- 1117- 112- 1133- 1134- 1137- 1139- 1140- 1146- 1146- 1148- 1150- 1151- 1152- 1154- 1155- 115- 1157- 1169- 1170- 1172- 1180- 1181- 1183- 1188- 1190- 1194- 1199- 1210- 1214- 1217- 1233- 1251-1252.

 د) قانون مجازات اسلامی: 74- 75- 119- 137- 153- 170- 199- 209- 300- 301.

 ه) موارد متعددی از قانون کار و برخی دیگر از مقررات جمهوری اسلامی ایران.

 و) فتاوا و احکام فقهی امام خمینی (ره) مندرج در تحریر الوسیله جلد 2.

 ***

به این ترتیب خشونت مندرج در زیربناهای ایدئولوژیک و به صورت قوانین ِ خشن در آمده ی حکومت اسلامی، نه تنها قادر نیست چون قوانین کشورهای دموکراتیک و سکولار برای زنان ما پناهگاه امنی باشد، بلکه تا وقتی که سایه چنین حکومت و چنین قوانینی سرزمین ما را تاریک کرده است روز به روز روش های خشونت آمیز و غیرانسانی نسبت به زن های ما گسترش پیدا خواهد کرد و مدعیان طرفداری از زن و «زن ذلیل های اسلامی» هر روز با دست های گشاده تری به شکنجه های خود ادامه خواهند داد.

28 جولای 2010